PORTFOLIO – Archiwum - MACIEJ STRUMIŁŁO

Maciej Strumiłło jest łodzianinem, dyplomantem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na Wydziale Tkaniny i Ubioru. Artysta posiada w swoim dorobku znaczne osiągnięcia z różnych dziedzin sztuki, począwszy od tańca, a na sztukach plastycznych kończąc (malarstwo, rzeźba, tkanina). Różnorodność wynika z bogatego doświadczenia jakie Maciej Strumiłło zdobył na przestrzeni wielu lat swojej pracy twórczej. Kończąc Państwową Szkołę Baletową im. F. Parnella w Łodzi uzyskał tytuł tancerza w zakresie/specjalizacji – taniec sceniczny, co następnie zaowocowało pomyślnym przejściem eliminacji do Zespołu Pieśni i Tańca MAZOWSZE. Podczas sześcioletniej nauki w szkole baletowej, co było ogromnym osiągnięciem, uczestniczył w wielu konkursach m.in. Ogólnopolskim Konkursie Tańca im. W. Wiesiołłowskiego w Gdańsku, czy Międzynarodowych Warsztatach Tańca Współczesnego w Poznaniu organizowanych przez Dyrektor Teatru Tańca Ewę Wycichowską. Po ukończeniu szkoły uzyskał angaż do Opery Wrocławskiej na stanowisku koryfeja. Podczas pracy młody artysta brał udział w głośnej akcji na rzecz odbudowy Opery tj. przygotowanych specjalnie na tę okazję spektaklach „Symfonia na kontrabas, flesz i tancerzy”, „OM. M?ZA” w choreografii E. Sojeckiej do muzyki J. Drzewieckiego zorganizowanej dla czytelników „Gazety Wyborczej”. W roku 2000 powrócił do Łodzi i został zaangażowany do Teatru Muzycznego, gdzie pracował jako artysta baletu. Wspólnie z teatrem uczestniczył w wielu zagranicznych tourne oraz nowych premierach teatralnych. W roku 2007 zaprezentował, podczas premiery spektaklu „Kraina Uśmiechu” zorganizowanej pod patronatem Ambasadora Chińskiej Republiki Ludowej w Polsce, autorską wystawę tkanin inspirowanych motywem chińskim „Kobieta w ogrodzie”. Jego prace oglądać można było na wielu wystawach krajowych, ośrodkach kultury i galeriach sztuki. Wystawa przygotowana w Galerie der Ort jest prezentacją najnowszej kolekcji tkanin unikatowych inspirowanych snami artysty. Autor odrealnia formy naturalistyczne, które stają się niejako formą graficzną dającą odbiorcy możliwość indywidualnej interpretacji.

Krzyk / Schrei – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Życie / Leben – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Przetrwanie / Überleben – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Ciało / Körper – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Zło / Böse – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Bracia / Brüder – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Kocham / Ich liebe – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

Przestrzeń / Raum – tkanina unikatowa – Mein Traum

Galerie der Ort 2008

„Transitions” to tytuł wystawy artysty młodego pokolenia – Macieja Strumiłły. Nawiązuje do poprzedniego wydarzenia artystycznego, opatrzonego tym samym tytułem, lecz w polskiej wersji językowej: „Przejścia”. Obydwie nazwy mają wymiar symboliczny i wieloznaczny, obydwie odnoszą się do cyklu prac, których zasadniczym elementem są grafiki na tkaninie i – choć nawiązują zarówno do wpisującego się w dwudziestolecie międzywojenne art déco, jak i minimalistycznego nurtu sztuki lat 60. XX wieku – sięgają w głąb tradycji myśli ludzkiej.

Każda z prezentowanych prac to rodzaj przejścia – brama prowadząca na „drugą stronę”. Drugą stronę czego? Życia, wiary, lustra – w tym: wewnętrznego lustra… Każdy ma swoją „drugą stronę”. „Przejść” można skądś dokądś, przedostawszy się na drugą stronę lub też utknąć w przejściu. W tym pierwszym przypadku przejście jest drogą ku lepszemu, wyższemu poziomowi świadomości lub samopoznania, może też pełnić rolę „katharsis”.

W drugim przypadku mamy do czynienia z sytuacją graniczną – „zawieszenia w próżni”, przynależną szaleńcom albo wykluczonym – wyjętym poza nawias społeczeństwa. Dla nich sytuacja ta jest wyzwaniem, sygnałem do walki, by znaleźć się po właściwej stronie przejścia. W przeszłości do „zawieszonych w próżni”, czyli podległych mediacji, zaliczano ludzi nagle zmarłych – samobójców, dzieci, które zmarły tuż po urodzeniu nie zostając ochrzczone, ale także wszelkich odmieńców. Wszyscy oni skazani byli na „społeczny niebyt”. Społeczności, które nie dokonały wobec nich odpowiednich rytuałów, skazywały ich na pobyt w stanie medialnym. Kultury zdominowane przez światopogląd mityczny tworzyły skomplikowany system nakazów i zakazów oraz zachowań obowiązujących w stosunku do ludzi znajdujących się w tym pośrednim stanie.

Grafika na Tkaninie, 80×50 cm
Tkanina Unikatowa
Z serii Transitions, Galeria BWA

Grafika na Tkaninie, 140×180 cm
Tkanina Unikatowa
Z serii Transitions, Galeria BWA

Podstawowa opozycja obrzędów przejścia, to opozycja „życie–śmierć”. Człowiek, który znajduje się „w przejściu” między jednym a drugim stanem, w gruncie rzeczy nie znajduje się ani tu, ani tu. Człowiekiem tym może być szaleniec, czy szerzej rzecz ujmując: wyklęty. Bywa nim artysta. Bywa każdy z nas. Każdy też ma w swym życiu symboliczne wrota, po przejściu których czuje się odrodzony, oczyszczony lub opuszczony. Nie na darmo się też mówi o kimś, kto ma za sobą trudny okres w życiu, że jest „po przejściach”. Takie są „przejścia”.

A „tranzyt”? Cóż, to jakby tylko „przelot”. Ot, szybko coś się przewozi z punktu A do punktu B. Albo samemu przebywa tę drogę, nie zatrzymując nigdzie, wszak co innego jest celem podróży. O takiej właśnie podróży opowiada Maciej Strumiłło. O podróży życia. O Swojej Podróży Życia. Nie na darmo więc główny obiekt stanowi podest ze schodami prowadzącymi ku Niebu. Każdy z nas jest przecież tu tylko „przejazdem”, tylko „na chwilę”, „w drodze do…” – Dokąd? Nie wiemy.

Schody Strumiłły prowadzą w górę, wzwyż, ku wyższym poziomom, wyższym stanom świadomości, ku uwolnieniu. Uwolnieniu i ducha, i ciała. Albo też – uwolnieniu ducha poprzez wyzwolenie ciała. Z góry spływa na schody tkanina z odwzorowaną twarzą Artysty „Całun”, wzór tego najsłynniejszego – turyńskiego. Jednak, podczas gdy Całun Turyński to swoisty Znak Śmierci, Płótno Strumiłły jest jego przeciwieństwem, to swoisty Znak Życia, będący zarazem odwzorowaniem Drogi Życia i Artystycznej Kreacji, która na końcu tej drogi przekształca się w Opus Vitae.

O tym, że to nie Śmierć, lecz Życie odcisnęło się na „Całunie” świadczy kilkadziesiąt tanecznych pasów okalających centralnie umieszczony wizerunek Artysty. To również rodzaj wizualnego dialogu Artysty ze światem, jest on bowiem umiejscowiony nie tylko w centralnym punkcie płótna, ale także w każdym z dynamicznych znaków, okalających wizerunek. To jego ciało wraz z całą sekwencją ruchów i gestów posłużyło jako narzędzie komunikacji z otaczającą go rzeczywistością. W ten sposób Twórca porozumiewa się zarówno sam ze sobą – prowadząc rodzaj „monologu wewnętrznego”, jak i każdy z uczestników jego sztuki. W ten sposób zaprasza do artystycznego dialogu. Zatem, każdy widz staje się zarazem interlokutorem i współtwórcą dzieła. Uczestniczy w jego kreacji. To swoista konkretyzacja dzieła, w znaczeniu Ingardenowskim.

Grafika na Tkaninie, 140×180 cm
Tkanina Unikatowa
Z serii Transitions, Galeria BWA

Grafika na Tkaninie, 140×180 cm
Tkanina Unikatowa
Z serii Transitions, Galeria BWA

„Stop-klatki” z życia Artysty są zatrzymanymi w czasie i formie artefaktami. W każdym kadrze Strumiłło jest zamknięty niczym w ramach obrazu, które zarazem eksponują postać, jak i dodatkowo zamykają ją, więzią. Solowy układ choreograficzny to więcej niż tylko kompozycja ruchowo-plastyczna. To odmalowanie sytuacji człowieka i artysty. To jego samotność, ale i próba nawiązania dialogu. To pozostawanie w zamknięciu, ale i próba otwarcia. Czy udana? Na to pytanie Twórca wciąż szuka odpowiedzi, o czym świadczy inny jego wizerunek – zamknięty w owalu niczym w łonie odgradzającym go od świata. Że jednak kontakt nie został bezpowrotnie utracony świadczyć może Hamletowski gest: otwarta dłoń, wnętrzem zwrócona ku górze. Tym razem – bez czaszki, ale za to z tym samym pytaniem. Czy odpowiedź została znaleziona – można się tylko domyślać, że tak, skoro Artysta znajduje się po przeciwnej stronie symbolicznie zaznaczonych wrót.

Nad wszystkimi poczynaniami czuwa Wszystkowidzące Oko – oko opatrzności. Symbolizować może zarówno opiekę boską, jak i nawiązywać do Oka Horusa – staroegipskiego symbolu odrodzenia i powracania do zdrowia. Jeśli przyjmiemy, że podest ze schodami prowadzącymi ku Niebu, to rodzaj piramidy, to znajdujące się nad nim oko opatrzności stanowić może rodzaj ostrzeżenia, by nie ulec łatwej pokusie. Symbol ten – nie bez kozery umieszczony jest na odwrocie amerykańskiego banknotu 1-dolarowego.

W pracach Strumiłły ukrytych jest więcej symboli. Znaleźć tu możemy także rodzaj kielicha czy pucharu, z czym, jak wiadomo, łączy się bardzo rozległa symbolika. Jest bowiem kielich atrybutem króla i arcykapłana, oznaczać może też przeznaczenie, o czym świadczą słowa Psalmu 15: „Pan dziedzictwem moim i kielichem moim, ty strzeżesz losu mego”. Ale – tak, jak bywa nagroda, stać się może i karą. „Bóg